Μία Alt προσέγγιση των αποτελεσμάτων

Στην ταίνια Children of Men η Τζούλιαν Μουρ, αφού απαγάγει τον πρώην σύντροφό της από τα φοιτητικά τους χρόνια, Κλάιβ Όουεν – του αναθέτει μία επί χρήμασι αποστολή. Τα αυτιά του Θίο (πρωταγωνιστής) βουϊζουν από την έκρηξη που προηγήθηκε και η Τζούλιαν του εξηγεί ότι είναι η απώλεια εύρους ηχητικής λήψης της ακοής του. Μάλιστα του προτείνει να το απολαύσει, γιατί δεν θα την ξανακούσει ποτέ αυτήν την συχνότητα. Εντούτοις, ο «Θίο» ακόμα και με κουρασμένο τύμπανο ακούει το κλάμα της πρώτης γέννησης μετά από δεκαετίες.

Παρομοίως έζησα και την μακροσκελέστατη προεκλογική περίοδο. Βεβαίως, ως εξωτερικός παρατηρητής. Σίγουρα δεν μου είχε αναταθεί καμία αποστολή να φέρω στον κόσμο το «νέο» της Νέας Μεταπολίτευσης, όπως με χαρακτηριστική αυθαιρεσία έθεσε ο νέος Πρωθυπουργός της χώρας Αντώνης Σαμαράς. Το «βουητό», όμως, ήχησε στα αυτιά όλων μας. Η έκρηξη κράτηση πολύ παραπάνω από ένα μήνα και κάθε συζήτηση είχε είτε «αυντάγιες» προβολής πολτικών θέσεων. Μία συζήτηση που λάμβανε χώρα ακόμα και ανάμεσα σε ουζάκι και σκουμπρί ενώ σε ραδιοφωνικές εκπομπές house-electro μουσικής πραγματοποιούνταν απόπειρες πολιτικής ανάλυσης. Ένα γνήσιο ελληνικό πανηγύρι αλλά με πρωτόγνωρες θεματικές: πολιτική, διεθνείς συμφωνίες, παραγωγικότητα φορολογία, εργασιακά. Πριν από 7-8 χρόνια συζητούσαμε για το σολάριουμ της Παπαρίζου στη Eurovision, τα μεταχειρισμένα SUV από την Γερμανία με εθνικιστικές κορώνες για το θέμα με την ΠΓΔΜ, τα πρωτοεμφανιζόμενα Dsquared και τον Αλβανό που ντύνεται πιο κυριλέ από εμάς. Χωρίς να θέλω να προπαγανδίσω τη δαιμονοποίηση του «φτηνού Lifestyle», η πολιτική συζήτηση σύρθηκε πίσω από το μάρκετινγκ και την αγορά, σαν το φτωχό συγγενή στα μπουζούκια.

Και ξάφνου, στις 18 Ιούνη η blogσφαιρα χαλάρωσε και τα twitter&FBprofiles πολλών «μνηστήρων» της λαϊκής μας εντολής σταμάτησαν να παριστάνουν τις «Σειρήνες» στην Οδύσσεια, που περνά το Ελληνικό κράτος και οι επιβάτες Economy Class. Αναμενόμενο; – Ναι! Αλλά..

Το προηγούμενο 2μηνο μπορεί, δε, να άφησε την κοινωνία με πολύ λιγότερους τόνους διαφημιστικών φυλλαδίων πάσης φύσεως&μεγέθους, συγκριτικά με τις προηγούμενες εκλογές της Γ’Ελληνικής Δημοκρατίας. Άνοιξε ή -τουλάχιστον- φανέρωσε, μεν, τις βαθιές πληγές που κουβαλάει η κοινωνία μας.

Σχεδόν 15% του εκλογικού σώματος ψήφισε ακροδεξιά, με ή χωρίς ζάχαρη. Οι διαφορές μεταξύ των κομμάτων Αν.Έλληνες&Χ.Α μπορεί να απέχουν απείρως είτε σε επίπεδο ηγεσίας, είτε σε επίπεδο ιστορικής διαδρομής είτε και δράσης. Δεν απέχουν ωστόσο στο επίπεδο της εκλογικής τους βάσης. Σαφώς και τα ευρήματα των κοινωνικών ερευνών έχουν μεγάλη σημασία και ενδιαφέρον, αντιθέτως – αποποιούμενος της επιστημονικής μου προέλευσης – θεωρώ ότι ένα απλό ερώτημα απαντά στην πρώτη τεκμηρίωση του παραπάνω αξιώματος: Θεωρούνται οι εκατοντάδες χιλιάδων πολιτών που ψήφισαν Χ.Α υμνητές του Α.Χίτλερ, εξτρεμιστές Νεοναζί; Όχι. Ορθώνουν με μαεστρία και συνωμοσιολογία το ελληνικό νταϊλίκη; Ναι. Συμπέρασμα: Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας ζει και ανατρέφεται με το όραμα μίας κακώς εννοούμενης Μεγάλης Ιδέας και απύθμενης ξενοφοβίας και ρατσισμού.

Πως πρόλαβε και χώρεσε -στο ίδιο χρονικό διάστημα- στη ΝΔ ο Θ.Πλεύρης, Ο Α.Γεωργιάδης και ο Βορίδης;

Πόσα Δεξιά μπορεί να πάει η μία πλευρά του πολιτικού μας συστήματος και πόσο πιο εξόφθαλμα;

Στρέφοντας την παρατήρηση στην αντίπερα πλατιά,λόγω εύρους, όχθη, διαπιστώνεται μία παρεμφερής πορεία. Σε καμία περίπτωση ομοειδής. Αφενός, η εκλογική βάση του πρώην μεγάλου ΠαΣοΚ ριζοσπαστικοποιήθηκε συμπαρασύροντας και πολύ μεγάλο μέρος της νεαρής παραγωγικής ηλικίας, αφενός ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ΚΚΕ, δεν είναι άκρα αριστερά. Το τελευταίο,μάλιστα, αναμετρήθηκε μετά από χρόνια με τον ίδιο του τον εαυτό σε επίπεδο οργανώσεων.

Επιπλέον, η παραπάνω πραγματικότητα διατυπώθηκε εμφατικά στις 6 Μάη και αντίθετα με τα mediaκά προγνωστικά, παγιώθηκε.

Αν και, όπως είναι γνωστό στους κύκλους τους οποίους κινούμαι, για εμένα, η «αλλαγή» και το διακύβευμα των εκλογών ήταν η ανάπτυξη και είσοδος των φιλελεύθερων δυνάμεων, πού τόσο δυναμικά – για τα δεδομένα του χώρου – παρουσιάστηκαν στις πρώτες εκλογές, χάθηκε. Ο αναγκαίος ορθολογισμός που προϋποτίθεται για έναν ψηφοφόρο του χώρου λειτούργησε ανασταλτικά για την είσοδο του συνασπισμού «Δημιουργία Ξανά» στη Βουλή. Οι Φιλελεύθεροι και οι Ευρωπαϊστές απεδείχθησαν περισσότερο «πατριώτες» στο εθνικό κάλεσμα της «Μεγάλης Κεντροδεξιάς Παράταξης» που μάταια προσπαθούσε να διακόψει τους χείμαρρους προς τα «δεξιά» και αρκέστηκε να υπενθυμίσει τις ιδεολογικές καταβολές τις, καταδικάζοντας έτσι τις φιλελεύθερες δυνάμεις στα παραδοσιακά ποσοστά τους.

Παρά την πρόκληση που βρίσκει την χώρα να κινδυνεύει να χάσει πολιτικά κεκτημένα αιώνων δεν επιτεύχθηκαν  δύο καίρια σημεία, κατά την γνώμη μου: να αποτυπωθούν τα βαθιά αίτια που οδήγησαν την χώρα στο σημερινό αδιέξοδο και να μην τραφεί περαιτέρω το «αυγό του φιδιού». 

Το ερώτημα που γεννάται είναι: πόσο μπορεί να αντέξει μία κυβέρνηση «προγραμματικής ανοχής», ενώ η κοινωνία ετοιμάζεται να αναμετρηθεί σε διλήμματα που θυμίζουν Βάρκιζα και Ιουλιανά;

Περί «προγραμματικής ανοχής» ο λόγος στο επόμενο άρθρο..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: