Monthly Archives: Ιανουαρίου 2013

2013. H Ελλάδα και το δημόσιο αδιέξοδο

Αυτό ήταν! Οι γιορτές τελείωσαν με τρόπο εκκωφαντικό Την γιορτινή νιρβάνα των Ελλήνων ήρθε να χαλάσει το sequel του πετυχημένου «Λίστα Λαγκάρντ – Free Vaxevanis». Γιορτινές μέρες με πολλές βόλτες και λιγότερα ψώνια, λιγότερα λαμπιόνια και κιτς στολισμούς απανταχού της επικράτειας. Φυσικά, στην Ελλάδα η κωμωδία δεν σταματά ποτέ. Ο Υπουργός Οικονομικών της περασμένης κυβέρνησης φέρεται να παρέδωσε flashάκι με παραποιημένη την λίστα Λαγκάρντ. Παράπονο δεν έχω! Από τον κομιστή του CD/DVD με τα ξενοπηδήματα του Ζαχόπουλου φτάσαμε στον αντίστοιχο του USB. Πρόοδος!
Στο θέμα μας. Έχουμε μία οικονομία σε τροχιά κατακόρυφης ύφεσης, τρία χρόνια τώρα, χάνοντας περίπου το 25% του εθνικού μας πλούτου. Η ανεργία βρίσκεται κάπου στο 27%. Μόνο που αν γυρίσει ο προβολέας του κάθε ένα από εμάς επάνω στους αριθμούς, η σκιά που διαγράφεται πίσω τους είναι ακόμη μεγαλύτερη. Μία σκιά που εφιαλτικά έρχεται να καλύψει κάθε στατιστικό στοιχείο και κάθε σχέδιο εξόδου από την κρίση. Πριν από 4 και πλέον χρόνια στο συνέδριο της τότε Φιλελεύθερης συμμαχίας (γιατί η σημερινή έχει αλλάξει πολύ σε πρόσωπα, ύφος και άλλα) ένα από τα συμπεράσματα ήταν ότι ο βασικός εργοδότης μας είναι το ΔΗΜΟΣΙΟ. Μάλιστα ήταν και το καλύτερο αφεντικό. Όμως στον 21ο αιώνα σε μία χώρα με σύνταγμα και μέλος της ΕΕ τέτοιες κρατικές οντότητες είναι μάλλον οξύμωρες.
Η κρατική μηχανή στην ελληνική οικονομία,αγορά και κοινωνία, έδρασε σαν μαγνήτης. Έστρεψε όλο το επενδυτικό και επιστημονικό ενδιαφέρον πάνω της. Τα πανεπιστήμια μας αρνήθηκα -στο σύνολο τους- την ιδιωτική ανάμιξη στην κρατικοδίαιτη έρευνα δογματικά. Οι νέοι αναζητούσαν σχολές και επαγγέλματα που θα είχαν απορρόφηση στο δημόσιο ή που διασφαλίζονταν από την επιλεκτική παρουσία του κράτους (βλ. πολιτικοί μηχανικοί, δικηγόροι, φαρμακοποιοί κλπ). Στην Ελλάδα πριν από μόλις μία πενταετία ήταν ορθολογικό να «αγοράσεις» με 150.000 μαύρα μία άδεια ταξί, να ανοίξεις φαρμακείο σε μία γειτονιά που είχε μόλις δύο σε ακτίνα 100 μέτρων. Η συνέχεια είναι σε όλους γνωστή.
Το εν λόγω μοντέλο χρεοκόπησε, σε κάποιους τομείς περισσότερο σε κάποιους άλλους λιγότερο. Και στο κράτος; Αν θεωρήσουμε ότι πάνω από το 50% του ελληνικού πληθυσμού είναι συνταξιούχοι και ανήλικοι και προσθέσουμε σε αυτό το 27% της ανεργίας μας έχουμε: Σκιά πρώτη: Σήμερα στην χώρα ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ μία μικρή και θλιβερή πλειοψηφία. Χωρίς να θέλω να αδικήσω τη γενιά μου που ξεροσταλιάζει για tips σε καφετέριες και μπαρ, είμαστε κάτοικοι της χώρα όπου η δουλειά δεν αποτελεί πραγματικότητα αλλά «κατά τόπους καιρικό φαινόμενο».
Σκιά δεύτερη. Το ΔΗΜΟΣΙΟ που έθρεψε την αυταπάτη της ανέξοδης παροχής συνεχίζει να είναι το μεγάλο αφεντικό. Απασχολεί πάνω από 500.000 συμπολίτες μας – χωρίς να υπολογίσουμε αυτούς που συνταξιοδοτεί. Χρόνια υποστηρίζουμε, καμία φορά φανατικά, την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, όλοι εμείς του «κακού» φιλελεύθερου χώρου. Το μόνο που έγινε ήταν το πάγωμα προσλήψεων και κάποιες πρόωρες συνταξιοδοτήσεις. Αλλά η πραγματικότητα και το αδιέξοδο είναι έννοιες ταυτόσημες στην περίπτωσή μας.
Έστω ότι αύριο πρωί ωρίμαζε η ιδέα που λέει ότι «την ασθένεια(κρίση) την χτυπάς στο σημείου απ’όπου πηγάζει» και προχωρούσε στη Βουλή η ψήφιση για απομάκρυνση των «μη απαραίτητων» από τις δημόσιες υπηρεσίες και ΔΕΚΟ. Μια τέτοια απόφαση θα ήταν ισόποσα καταστροφική με την έξοδο μας από το Ευρώ το περασμένο καλοκαίρι. Ακόμη και αν οι δείκτες των ευρωπαϊκών χρηματιστηρίων ανέβαιναν, κέρδιζε έδαφος το ελληνικό spread και το έλλειμμα γινόταν το πλεόνασμα ρεκόρ στην ελληνική ιστορία, θα ήμασταν στο σημείο μηδέν.
Η ήπια προσαρμογή του κράτους στον ορθολογισμό,την παραγωγικότητα και το νοικοκύρεμα θανάτωσε τον ήδη «κρατικόφιλο» ιδιωτικό τομέα. Αυτό έγινε διότι ο κύριος ανασταλτικός παράγων στην ανταγωνιστηκότητα και το επιχειρείν, η γραφειοκρατία, δεν έφυγε ποτέ. Αναμενόμενο. Ο καθηγητής Λυκείου και υπάλληλος της εφορίας που χωρίς κόπο και με μεγάλη ασφάλεια απολάμβανε τους καρπούς τους ιδιωτικού τομέα και των δανείων, όταν μειώθηκε το εισόδημα του απάντησε: «τόσο πληρώνομαι για τόσο θα δουλεύω». Δημιουργήθηκαν έξεις στην κοινωνία και σε κάθε τάξη απασχολούμενου που χρειάζεται μία γενιά για να παρέλθουν.

Η σοσιαλμανία σε αυτήν τη δημοκρατία κόλλησε από τα γεννοφάσκια της. Εξαπλώθηκε στη συνείδηση της κοινωνίας τη δεκαετία του ’80 και ζούσε σαν άλλος ξενιστής τις περασμένες δεκαετίες. Πολύ φοβάμαι ότι η λανθάνουσα φάση της τελείωσε. Τώρα αρχίζει η πλήρης φάση αναπαραγωγής της.
Αρχίζει επειδή στο άνεργο δεν μπορείς να ταΐσεις φιλευθερισμό, επιχειρηματικότητα και καινοτομία.. Δεν μπορείς να πείσεις άνεργη μητέρα δύο παιδιών να κάνει 2 χρόνια υπομονή ακόμη μέχρι να φτιάξουν οι δείκτες.
Η ευχή μου για το 2013 είναι να μην ενδώσουμε Δεύτε Λάβετε ΣΥΡΙΖΑ