Category Archives: Uncategorized

Κερδος σε καθε περίπτωση (1ος χρόνος τρικομματικη κυβερνηση)

Ο Μάιος περνούσε χωρίς ιδιαίτερες πολιτικές εξελίξεις. Η επικαιρότητα ήταν έρμαιο των διαθέσεων της Χρυσής Αυγής και των προκλήσεων που – εντέχνως – εκσφενδόνιζε κάθε τόσο ενισχύοντας την «δημοσκοπική» της επιρροή. Πολιτικές εκπομπές με «ξαναζεσταμένο» φαγητό για έξοδο από την κρίση στις άλλες χώρες σε πρόγραμμα στήριξης, υδρογονάνθρακες. Στην αξιωματική Αντιπολίτευση, η στασιμότητα που είχαν -και συνεχίζουν να έχουν- στα ανά περιόδους γκάλοπ σε συνδυασμό με τα λιμνάζοντα νερά της επικαιρότητας, ερμηνεύτηκε ως ευκαιρία για την εκκίνηση μιας εσωτερικής θεσμικής εκκαθάρισης από τις συνιστώσες.

Όμως το κλείσιμο της ΕΡΤ έμελλε να ξυπνήσει μέρες Μάιου – Ιουνίου των τελευταίων ετών. Τουλάχιστον στο τόξο του ανορθολογισμού και των αντιμνημονιακών δυνάμεων, με την εμμονική, πλέον, εξεγερσιακή τάση που τους χαρακτηρίζει, δόθηκε το σύνθημα για την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ κατά πάντων! «Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνία..» και άλλα τέτοια όμορφα άρχισαν να αντηχούν εμπρός και εντός (!) του Ραδιομεγάρου. 

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν πριν το ανακοίνωση για το κλείσιμο της ΕΡΤ είχαν λάβει υπ’όψιν τους τα -ΑΚΡΩΣ ΕΝΘΑΡΡΥΝΤΙΚΑ- του πολιτικού βαρόμετρου της Public Issue, (υπ.αριθμ. 121) όμως κάπου διαφαίνεται το λιγότερο προφανές, ότι αποτελεί μέρος μία καταρτισμένη στρατηγικής ενδυνάμωσης του κυριαρχικού προφίλ της Νέας Δημοκρατίας ως φύσει ηγήτορα των συγκυβερνώντων. Φυσικά, κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η επιλογή του Α.Κεδίκογλου βλάπτει επικοινωνιακά το εγχείρημα – τέτοιο λάθος δεν θα έκαναν οι επικοινωνιολόγοι του Καραμανλή. Πέρα από το ολίσθημα -εν μέρει- του «μαύρου» στην συχνότητα και η σχετική έλλειψη αναλυτικού προσχεδίου για την όποια «ΝΕΡΙΤ», πιστεύω το εγχείρημα σε δεύτερο χρόνο θα αποδώσει, αν δεν αποδίδει ήδη.

Θα αποδώσει σε όρους πολιτικού κεφαλαίου. Η «αποστασίες» στο χώρο της ΕΣΗΕΑ θύμισαν στο κοινό το «βρώμικο» του χώρου με τον οποίο η Νέα Δημοκρατία θέλει ή τουλάχιστον δείχνει και επιμένει να τα βάλει. Παράλληλα, η πολυήμερη απεργία στα ΜΜΕ υπενθύμισε σε όλους μας,  εµού συµπεριλαµβανοµένου, ποια τακτική -σαν τυπική ΔΕΚΟ- ακολουθούσε η ΕΡΤ κάθε φορά που έπεφτε στο τραπέζι τυχόν αναδιάρθρωσή της. Κατέδειξαν οι ίδιοι – οδηγώντας όλο τον δημοσιογραφικό κόσμο σε απεργία- το ψευδή ισχυρισμό τους: πως ήταν διαθέσιμοι για διάλογο και δεν προκάλεσαν το «βίαιο κλείσιμο της ΕΡΤ»

Έρχεται λοιπόν και η απόφαση του ΣτΕ να νομιμοποιήσει -μετά από παλινωδίες- την μετάβαση στον νέο οργανισμό. Πιθανότατα, το πάτημα που αναζητούσαν οι κυβερνητικοί και απέφυγαν την πεπατημένη του κοινοβουλίου&δημόσιας διαβούλευσης εντοπίζεται ακριβώς σε αυτή την απόφαση. Μάλιστα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως «όχημα» στο να περάσει η συναινετική πρόταση Σαμαρά.

Ποια είναι λοιπόν τα ενδεχόμενα:

  1. Σε περίπτωση πλήρους αδιαλλαξίας από την πλευρά Κουβέλη- Βενιζέλου (νέα συνάντηση Τετάρτη 19/6) η ΝΔ θα αποτελέσει κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση ο εναπομείναν φορέας του Ευρωπαϊκού κελεύσματος. Συσπειρώνοντας ταυτοχρόνως γύρω της όλους τους κατοίκους της «πολυκατοικίας» και εξωστρακίζοντας Πα.Σο.Κ και Δημ.Αρ, αποδομώντας τη βάση τους προς όφελός της.
  2. Στο πιθανότερο , όπως όλα δείχνουν, σενάριο της συναίνεσης η ΝΔ θα φανεί εξίσου κερδισμένοι. Αφενός, διατηρώντας την ηρεμία στη χώρα αποφεύγοντας την επανάληψη εκλογών (μιας και μόλις προχθές συμπλήρωσε ένα χρόνο ως κυβέρνηση) βάσει των υποχωρήσεων στην τριμερή διαβούλευση με τους κυβερνητικούς εταίρους. Αφετέρου, θα είναι η πρώτη φορά στα χρονικά της μεταπολίτευσης, που η πολιτική ηγεσία προχώρησε σε κατάργηση ενός πυλώνα κρατισμού, όπως η ΕΡΤ. Θυμίζω ότι ακόμη και οι Ολυμπιακές Αερογραμμές κόστισαν περισσότερο από 2δις ευρώ στον κρατικό προϋπολογισμό στο στάδιο της αποκρατικοποίησης.

Υ.Γ Συγχαρητήρια στην Αλέκα Παπαρήγα για την αποκατάσταση της αλήθειας

Υ.Γ Αναμένω με ενδιαφέρον το Πολιτικό Βαρόμετρο 122 της Public Issue

Advertisements
Με ετικέτα , , , , , , , , , ,

2013. H Ελλάδα και το δημόσιο αδιέξοδο

Αυτό ήταν! Οι γιορτές τελείωσαν με τρόπο εκκωφαντικό Την γιορτινή νιρβάνα των Ελλήνων ήρθε να χαλάσει το sequel του πετυχημένου «Λίστα Λαγκάρντ – Free Vaxevanis». Γιορτινές μέρες με πολλές βόλτες και λιγότερα ψώνια, λιγότερα λαμπιόνια και κιτς στολισμούς απανταχού της επικράτειας. Φυσικά, στην Ελλάδα η κωμωδία δεν σταματά ποτέ. Ο Υπουργός Οικονομικών της περασμένης κυβέρνησης φέρεται να παρέδωσε flashάκι με παραποιημένη την λίστα Λαγκάρντ. Παράπονο δεν έχω! Από τον κομιστή του CD/DVD με τα ξενοπηδήματα του Ζαχόπουλου φτάσαμε στον αντίστοιχο του USB. Πρόοδος!
Στο θέμα μας. Έχουμε μία οικονομία σε τροχιά κατακόρυφης ύφεσης, τρία χρόνια τώρα, χάνοντας περίπου το 25% του εθνικού μας πλούτου. Η ανεργία βρίσκεται κάπου στο 27%. Μόνο που αν γυρίσει ο προβολέας του κάθε ένα από εμάς επάνω στους αριθμούς, η σκιά που διαγράφεται πίσω τους είναι ακόμη μεγαλύτερη. Μία σκιά που εφιαλτικά έρχεται να καλύψει κάθε στατιστικό στοιχείο και κάθε σχέδιο εξόδου από την κρίση. Πριν από 4 και πλέον χρόνια στο συνέδριο της τότε Φιλελεύθερης συμμαχίας (γιατί η σημερινή έχει αλλάξει πολύ σε πρόσωπα, ύφος και άλλα) ένα από τα συμπεράσματα ήταν ότι ο βασικός εργοδότης μας είναι το ΔΗΜΟΣΙΟ. Μάλιστα ήταν και το καλύτερο αφεντικό. Όμως στον 21ο αιώνα σε μία χώρα με σύνταγμα και μέλος της ΕΕ τέτοιες κρατικές οντότητες είναι μάλλον οξύμωρες.
Η κρατική μηχανή στην ελληνική οικονομία,αγορά και κοινωνία, έδρασε σαν μαγνήτης. Έστρεψε όλο το επενδυτικό και επιστημονικό ενδιαφέρον πάνω της. Τα πανεπιστήμια μας αρνήθηκα -στο σύνολο τους- την ιδιωτική ανάμιξη στην κρατικοδίαιτη έρευνα δογματικά. Οι νέοι αναζητούσαν σχολές και επαγγέλματα που θα είχαν απορρόφηση στο δημόσιο ή που διασφαλίζονταν από την επιλεκτική παρουσία του κράτους (βλ. πολιτικοί μηχανικοί, δικηγόροι, φαρμακοποιοί κλπ). Στην Ελλάδα πριν από μόλις μία πενταετία ήταν ορθολογικό να «αγοράσεις» με 150.000 μαύρα μία άδεια ταξί, να ανοίξεις φαρμακείο σε μία γειτονιά που είχε μόλις δύο σε ακτίνα 100 μέτρων. Η συνέχεια είναι σε όλους γνωστή.
Το εν λόγω μοντέλο χρεοκόπησε, σε κάποιους τομείς περισσότερο σε κάποιους άλλους λιγότερο. Και στο κράτος; Αν θεωρήσουμε ότι πάνω από το 50% του ελληνικού πληθυσμού είναι συνταξιούχοι και ανήλικοι και προσθέσουμε σε αυτό το 27% της ανεργίας μας έχουμε: Σκιά πρώτη: Σήμερα στην χώρα ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ μία μικρή και θλιβερή πλειοψηφία. Χωρίς να θέλω να αδικήσω τη γενιά μου που ξεροσταλιάζει για tips σε καφετέριες και μπαρ, είμαστε κάτοικοι της χώρα όπου η δουλειά δεν αποτελεί πραγματικότητα αλλά «κατά τόπους καιρικό φαινόμενο».
Σκιά δεύτερη. Το ΔΗΜΟΣΙΟ που έθρεψε την αυταπάτη της ανέξοδης παροχής συνεχίζει να είναι το μεγάλο αφεντικό. Απασχολεί πάνω από 500.000 συμπολίτες μας – χωρίς να υπολογίσουμε αυτούς που συνταξιοδοτεί. Χρόνια υποστηρίζουμε, καμία φορά φανατικά, την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, όλοι εμείς του «κακού» φιλελεύθερου χώρου. Το μόνο που έγινε ήταν το πάγωμα προσλήψεων και κάποιες πρόωρες συνταξιοδοτήσεις. Αλλά η πραγματικότητα και το αδιέξοδο είναι έννοιες ταυτόσημες στην περίπτωσή μας.
Έστω ότι αύριο πρωί ωρίμαζε η ιδέα που λέει ότι «την ασθένεια(κρίση) την χτυπάς στο σημείου απ’όπου πηγάζει» και προχωρούσε στη Βουλή η ψήφιση για απομάκρυνση των «μη απαραίτητων» από τις δημόσιες υπηρεσίες και ΔΕΚΟ. Μια τέτοια απόφαση θα ήταν ισόποσα καταστροφική με την έξοδο μας από το Ευρώ το περασμένο καλοκαίρι. Ακόμη και αν οι δείκτες των ευρωπαϊκών χρηματιστηρίων ανέβαιναν, κέρδιζε έδαφος το ελληνικό spread και το έλλειμμα γινόταν το πλεόνασμα ρεκόρ στην ελληνική ιστορία, θα ήμασταν στο σημείο μηδέν.
Η ήπια προσαρμογή του κράτους στον ορθολογισμό,την παραγωγικότητα και το νοικοκύρεμα θανάτωσε τον ήδη «κρατικόφιλο» ιδιωτικό τομέα. Αυτό έγινε διότι ο κύριος ανασταλτικός παράγων στην ανταγωνιστηκότητα και το επιχειρείν, η γραφειοκρατία, δεν έφυγε ποτέ. Αναμενόμενο. Ο καθηγητής Λυκείου και υπάλληλος της εφορίας που χωρίς κόπο και με μεγάλη ασφάλεια απολάμβανε τους καρπούς τους ιδιωτικού τομέα και των δανείων, όταν μειώθηκε το εισόδημα του απάντησε: «τόσο πληρώνομαι για τόσο θα δουλεύω». Δημιουργήθηκαν έξεις στην κοινωνία και σε κάθε τάξη απασχολούμενου που χρειάζεται μία γενιά για να παρέλθουν.

Η σοσιαλμανία σε αυτήν τη δημοκρατία κόλλησε από τα γεννοφάσκια της. Εξαπλώθηκε στη συνείδηση της κοινωνίας τη δεκαετία του ’80 και ζούσε σαν άλλος ξενιστής τις περασμένες δεκαετίες. Πολύ φοβάμαι ότι η λανθάνουσα φάση της τελείωσε. Τώρα αρχίζει η πλήρης φάση αναπαραγωγής της.
Αρχίζει επειδή στο άνεργο δεν μπορείς να ταΐσεις φιλευθερισμό, επιχειρηματικότητα και καινοτομία.. Δεν μπορείς να πείσεις άνεργη μητέρα δύο παιδιών να κάνει 2 χρόνια υπομονή ακόμη μέχρι να φτιάξουν οι δείκτες.
Η ευχή μου για το 2013 είναι να μην ενδώσουμε Δεύτε Λάβετε ΣΥΡΙΖΑ

Συνομωσιολογια στα χρoνια της Παρακμης: Kissinger (All time classics)

Image

 

Πόσες φορές έχω/έχετε πετύχει την παρακάτω φράση:

Χένρυ Κίσσινγκερ:»Ο λαός των Γκρεκών είναι αναρχικός και δύσκολος να τιθασευθή. Γι’ αυτό πρέπει να τον χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως αναγκασθεί να συμμορφωθεί. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα του, την θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε την δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, ώστε να μην μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή την νευραλγική περιοχή στρατηγικής σημασίας για μας!

 

Αυτή η «φράση» γυροφέρνει σε status φίλων εδώ και χρόνια και διαβάζοντας κανείς την «Διπλωματία» του Kissinger αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να του ανήκει η φράση. Και ώ του θαύματος: είναι Εβραίος! Η αλήθεια είναι ότι υπαινιγμούς για τον ρόλο του υπάρχουν ακόμη και στην ταινία «Charlie Wilson War» ή στον «Βιασμό της Ελληνικής Δημοκρατίας» του Α.Παπαχελά, άρα δεν αποτελεί ελληνική αποκλειστική φαντασίωση τύπου Λιακόπουλου. Αυτό που συνεχίζει να με προβληματίζει όπως πέφτω σε παρόμοια status είναι αν όντως πιστεύετε ότι για το σημερινό βόθρο που κατάντησε η χώρα (σε κάθε επίπεδο) φταίει o Kissinger, οι Αμερικάνοι, οι Σιονιστές ή όποιος κακός ανθέλληνας μας γυροφέρνει. Μοναχός μου παρατηρώ ότι η μόνη σοβαρή κατασκευαστική δραστηριότητα είναι η ανέγερση ναών, στο GRyoutube παίζει παντελίδης και πάολα, ο λαός τρέχει πίσω από Παΐσιους και γλεντάει όπου σταθεί και όπου βρεθεί;
 
Αλήθεια όταν οι «πρόγονοι μας» (τρομάρα μας) ήταν Superpower όπως η Αμερική στα χρόνια του Henry πως διαχειρίστηκαν την κυριαρχία τους; Επί Μεγα-Αλέκου; Επί Βυζαντίου; Διέδωσαν γλώσσα-θρήσκεια; ήταν «Ανθύπερσες»;;
 
Συμπέρασμα: το ότι είμαστε το «τσι…ουκι» των Αμερικανών στα Βαλκάνια, μάλλον δεν επηρεάστηκε από την επιδρομή των αμερικανικών προτύπων (Soft Power) και το οικονομικό-διοικητικό χάλι της χώρας δεν προήλθε από το γεγονός ότι μεταξύ Μαζωνάκη και Καλλίδη πετάνε και μία Rihanna για την ψυχή της μάνας τους. Η παραπάνω δήλωση λοιπόν ανήκει στην κατηγορία ΜΠΑΡΟΥΦΕΣ, είτε είναι δικιά του είτε όχι.. όπως και το όλο επιχείρημα περί ανθελληνισμού. Τουλάχιστον στη βαρύτητα που δίνεται.
 
Θα έγραφα και άλλα πολλά, μα έχουμε συνάντηση σε γνωστή μασονική στοά για να σφάζουμε μία παρθένα στο όνομα του Εωσφόρου.
Υ.Γ η παρθένα φημολογείται ότι ήταν επιλαχούσα για πρόσληψη στον ΟΣΕ και την προλάβαμε στο ΤΣΑΦ πριν παρκάρει στις ράγες του Θεσσαλονίκη-Έδεσσα μία αγελάδα, , ως εκδίκηση.
Οι φήμες που την ήθελαν αρραβωνιασμένη με τον εμπρηστή της Χίου θεωρούνται κακοήθειες

Νεα χρονια στην Ελλας του Αντωνης Σαμαρας

Image

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά, μαζί του και το «αθάνατο» ελληνικό καλοκαίρι. Αθάνατο όχι για τα φοκλόρ στοιχεία που συναντήσαμε στο διάβα μας προς τις παραλίες, την πατρογωνική γη, το εξοχικό ή ότι τέλος πάντων διέθεσε ο καθής στον ευατό του. Αλλά η χρόνια επιβεβαιωμένη αίσθηση για τα αδιάβλητα «τα μπάνια του λαού». Όσο και αν οι εξελίξεις τρέχουν σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, μη γνωρίζοντας από άδειες, και αυτό το καλοκαίρι το κοντέρ έγραψε πολύ ηλιοθεραπεία (πότε δεν κατάλαβα την χρήση του δεύτερου συστατικού της λέξης, νομίζω ότι το sunbathing είναι πολιτικά ορθότερο) και τούρκικα σήριαλ, σαν άλλη «θερινή νάρκη». Η μάχη της επαναδιαπραγμάτευσης, όσο μπαρούφα και αν γνώριζαμε ενσυνείδητα ή υποσυνείδητα, έληξε με τα πρώτα μυνήματα από την Ευρώπη. Αν μία μνημονιακή κυβέρνηση αρκεί για να φέρει χαμόγελα και θετικά πρόσημα σε χρηματαγορές και συνόδους κορηφής, πόσο πιθανόν ήταν να οδηγήσουν την πρώτη σε επιβολή περικοπών 11,5 δις. Φυσική συνέχεια.

Με την νέα σεζόν(όπως στον τίτλο «Νέα χρονιά») να είναι προ των πυλών, το τελευταίο δεκαήμερο νιώθω σαν να βρίσκομαι στο μπαλκόνι μίας πολυκατοικίας στα όρια καταπάτησης του αιγιαλού βλέποντας το φθινοπωρινό μπουρίνι να γεμίζει άνισα ηλεκτρικά φορτία εντός του, στο βάθος του ορίζοντα, με σαφή κατεύθυνση προς την πόλη. Το χειρότερο απ’όλα δεν είναι ότι αντιλαμβάνομαι το προφανές: ότι τον «χειμώνα» (όπως συνηθίζεται να λέγονται στην Ελλάδα οι υπόλοιπες εποχές του χρόνου) θα τελεστεί το αναπόφεκτο, η θανάτωση του δημοσίου τομέα. Είναι εκείνα τα ηλιοκαμμένα πρόσωπα από τις βουτιές του σαββατοκύριακου που σου λένε – κουνώντας το κεφάλι τους ατέρμονα: Βασίλη ο χειμώνας θα είναι δύσκολος, τα μαγαζιά θα βελάξουνε! Ο κόσμος έχει την ανάγκη να ακούσει το αισιόδοξο μύνημα της κυβέρνησης, το πακέτο βοηθείας ή ό,τι άλλο, που θα έρθει το φθινώπορο και θα την βγάλουμε και φέτος.

Αμ δε!

Δεν έφτασε ακόμα το τέλος της πτώσης του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος.Η θυσίες του ελληνικού λαού δεν έγιναν ποτέ. Γιατί δεν ήταν θυσίες. Τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους μιας ευρύτερης κρατικής μηχανής (νομίζω ότι ο ιστορικός του μέλλοντος δεν πρέπει να παραλείψει τον κοντόφθαλμο κρατιστή που νόμιζε ότι δημόσιο τομέας είναι όσοι άνθρωποι εργάζονται σε μία δεδομένη χρονική στιγμή σε αυτόν) που ζούσε με πιστώσεις και πίστη στο μοντέλο της φαυλοκρατίας. Τα τελευταία 2-3 χρόνια ζήσαμε την αποσυμπίεση του μονόπατου καταναλωτισμού που περιστρεφόταν από το τρίγωνο «καφετέρια – μάντρα αυτοκινήτων – φαρμακείο». Έτσι 4 καλοκαίρια μετά το περίφημο αφορολόγητο της όψιμης κυβέρνησης Καραμανλή στα SUV, η χώρα είναι πρώτη εξαγωγική σε μεταχειρισμένα υψηλού κυβισμού, ο «καφές» εξισώθηκε με την ευρωπαϊκή τιμή και στην τηλεόραση παίζει σποτάκια για τους «γιατρούς του ΕΟΠΠΥ».
Το «χειμωνιάτικο κοκτέιλ» προβλέπεται πιο spicy από το καλοκαιρινό. Η βία στην οποία συνηθίζουμε σαν ορφανά σε μεσοαφρικανικές χώρες σε περίοδο εμφυλίου, θα κυριαρχίσει ρίχνοντας τον όποιο διάλογο στα τάρταρα. Η ανεργία θα εκτοξευθεί με τη λήξη της τουστικής σεζόν που ακρωτιαριασμένη από τις εκλογικές αναμετρήσεις δεν έχει αποδώσει το κομπόδεμα των προηγουμένων ετών.

Όμως στους κύκλους της πολιτικής ελίτ κάτι φαίνεται να κινείται.Δεν είναι τυχαίο ότι εν μέσω καλοκαιρινής περιόδου ο «Ξένιος Ζευς» προσπαθεί να προλάβει τα χειρότερα. Και τα 11,5 δις βρέθηκαν και η «εφεδρία» – κατά τα φαινόμενα – δείχνει να προχωρά. Μήπως τελικά έχουμε να περιμένουμε πολλά από τον τελευταίο πιστό της Τρόικα; Δεν παύω να θεωρώ τον πρωθυπουργό πολιτικό μέσου βεληνεκούς. Αλλά, ταυτόχρονα, θα ήταν άδικο να αρνηθώ πως έγιναν πολλά περισσότερα από όσα είχαν γίνει από την προηγούμενη κυβέρνηση σε παρόμοιες χρονικές περιόδους. Χωρίς να ξεχνά κανείς το μηδενικό πολιτικό χρόνο που έχουμε σαν χώρα και σαν κοινωνία που έκαναν τα παραπάνω πιο επιβεβλημένα από ποτέ.

Την κοινωνική συναίνεση δεν την αντλήσατε ούτε από το ηγετικό σας προφίλ ούτε από ευρεία νίκη σε πρόσφατες εκλογές, κ.Σαμαρά. Εντούτοις, μπορείτε να την εκμεταλευθείτε και να αποχωρήσετε με μία αξιοσημείωτη υστεροφημία, μιας και πρωθυπουργός είστε. Επιτέλους.

Με ετικέτα , ,

Μία Alt προσέγγιση των αποτελεσμάτων

Στην ταίνια Children of Men η Τζούλιαν Μουρ, αφού απαγάγει τον πρώην σύντροφό της από τα φοιτητικά τους χρόνια, Κλάιβ Όουεν – του αναθέτει μία επί χρήμασι αποστολή. Τα αυτιά του Θίο (πρωταγωνιστής) βουϊζουν από την έκρηξη που προηγήθηκε και η Τζούλιαν του εξηγεί ότι είναι η απώλεια εύρους ηχητικής λήψης της ακοής του. Μάλιστα του προτείνει να το απολαύσει, γιατί δεν θα την ξανακούσει ποτέ αυτήν την συχνότητα. Εντούτοις, ο «Θίο» ακόμα και με κουρασμένο τύμπανο ακούει το κλάμα της πρώτης γέννησης μετά από δεκαετίες.

Παρομοίως έζησα και την μακροσκελέστατη προεκλογική περίοδο. Βεβαίως, ως εξωτερικός παρατηρητής. Σίγουρα δεν μου είχε αναταθεί καμία αποστολή να φέρω στον κόσμο το «νέο» της Νέας Μεταπολίτευσης, όπως με χαρακτηριστική αυθαιρεσία έθεσε ο νέος Πρωθυπουργός της χώρας Αντώνης Σαμαράς. Το «βουητό», όμως, ήχησε στα αυτιά όλων μας. Η έκρηξη κράτηση πολύ παραπάνω από ένα μήνα και κάθε συζήτηση είχε είτε «αυντάγιες» προβολής πολτικών θέσεων. Μία συζήτηση που λάμβανε χώρα ακόμα και ανάμεσα σε ουζάκι και σκουμπρί ενώ σε ραδιοφωνικές εκπομπές house-electro μουσικής πραγματοποιούνταν απόπειρες πολιτικής ανάλυσης. Ένα γνήσιο ελληνικό πανηγύρι αλλά με πρωτόγνωρες θεματικές: πολιτική, διεθνείς συμφωνίες, παραγωγικότητα φορολογία, εργασιακά. Πριν από 7-8 χρόνια συζητούσαμε για το σολάριουμ της Παπαρίζου στη Eurovision, τα μεταχειρισμένα SUV από την Γερμανία με εθνικιστικές κορώνες για το θέμα με την ΠΓΔΜ, τα πρωτοεμφανιζόμενα Dsquared και τον Αλβανό που ντύνεται πιο κυριλέ από εμάς. Χωρίς να θέλω να προπαγανδίσω τη δαιμονοποίηση του «φτηνού Lifestyle», η πολιτική συζήτηση σύρθηκε πίσω από το μάρκετινγκ και την αγορά, σαν το φτωχό συγγενή στα μπουζούκια.

Και ξάφνου, στις 18 Ιούνη η blogσφαιρα χαλάρωσε και τα twitter&FBprofiles πολλών «μνηστήρων» της λαϊκής μας εντολής σταμάτησαν να παριστάνουν τις «Σειρήνες» στην Οδύσσεια, που περνά το Ελληνικό κράτος και οι επιβάτες Economy Class. Αναμενόμενο; – Ναι! Αλλά..

Το προηγούμενο 2μηνο μπορεί, δε, να άφησε την κοινωνία με πολύ λιγότερους τόνους διαφημιστικών φυλλαδίων πάσης φύσεως&μεγέθους, συγκριτικά με τις προηγούμενες εκλογές της Γ’Ελληνικής Δημοκρατίας. Άνοιξε ή -τουλάχιστον- φανέρωσε, μεν, τις βαθιές πληγές που κουβαλάει η κοινωνία μας.

Σχεδόν 15% του εκλογικού σώματος ψήφισε ακροδεξιά, με ή χωρίς ζάχαρη. Οι διαφορές μεταξύ των κομμάτων Αν.Έλληνες&Χ.Α μπορεί να απέχουν απείρως είτε σε επίπεδο ηγεσίας, είτε σε επίπεδο ιστορικής διαδρομής είτε και δράσης. Δεν απέχουν ωστόσο στο επίπεδο της εκλογικής τους βάσης. Σαφώς και τα ευρήματα των κοινωνικών ερευνών έχουν μεγάλη σημασία και ενδιαφέρον, αντιθέτως – αποποιούμενος της επιστημονικής μου προέλευσης – θεωρώ ότι ένα απλό ερώτημα απαντά στην πρώτη τεκμηρίωση του παραπάνω αξιώματος: Θεωρούνται οι εκατοντάδες χιλιάδων πολιτών που ψήφισαν Χ.Α υμνητές του Α.Χίτλερ, εξτρεμιστές Νεοναζί; Όχι. Ορθώνουν με μαεστρία και συνωμοσιολογία το ελληνικό νταϊλίκη; Ναι. Συμπέρασμα: Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας ζει και ανατρέφεται με το όραμα μίας κακώς εννοούμενης Μεγάλης Ιδέας και απύθμενης ξενοφοβίας και ρατσισμού.

Πως πρόλαβε και χώρεσε -στο ίδιο χρονικό διάστημα- στη ΝΔ ο Θ.Πλεύρης, Ο Α.Γεωργιάδης και ο Βορίδης;

Πόσα Δεξιά μπορεί να πάει η μία πλευρά του πολιτικού μας συστήματος και πόσο πιο εξόφθαλμα;

Στρέφοντας την παρατήρηση στην αντίπερα πλατιά,λόγω εύρους, όχθη, διαπιστώνεται μία παρεμφερής πορεία. Σε καμία περίπτωση ομοειδής. Αφενός, η εκλογική βάση του πρώην μεγάλου ΠαΣοΚ ριζοσπαστικοποιήθηκε συμπαρασύροντας και πολύ μεγάλο μέρος της νεαρής παραγωγικής ηλικίας, αφενός ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ΚΚΕ, δεν είναι άκρα αριστερά. Το τελευταίο,μάλιστα, αναμετρήθηκε μετά από χρόνια με τον ίδιο του τον εαυτό σε επίπεδο οργανώσεων.

Επιπλέον, η παραπάνω πραγματικότητα διατυπώθηκε εμφατικά στις 6 Μάη και αντίθετα με τα mediaκά προγνωστικά, παγιώθηκε.

Αν και, όπως είναι γνωστό στους κύκλους τους οποίους κινούμαι, για εμένα, η «αλλαγή» και το διακύβευμα των εκλογών ήταν η ανάπτυξη και είσοδος των φιλελεύθερων δυνάμεων, πού τόσο δυναμικά – για τα δεδομένα του χώρου – παρουσιάστηκαν στις πρώτες εκλογές, χάθηκε. Ο αναγκαίος ορθολογισμός που προϋποτίθεται για έναν ψηφοφόρο του χώρου λειτούργησε ανασταλτικά για την είσοδο του συνασπισμού «Δημιουργία Ξανά» στη Βουλή. Οι Φιλελεύθεροι και οι Ευρωπαϊστές απεδείχθησαν περισσότερο «πατριώτες» στο εθνικό κάλεσμα της «Μεγάλης Κεντροδεξιάς Παράταξης» που μάταια προσπαθούσε να διακόψει τους χείμαρρους προς τα «δεξιά» και αρκέστηκε να υπενθυμίσει τις ιδεολογικές καταβολές τις, καταδικάζοντας έτσι τις φιλελεύθερες δυνάμεις στα παραδοσιακά ποσοστά τους.

Παρά την πρόκληση που βρίσκει την χώρα να κινδυνεύει να χάσει πολιτικά κεκτημένα αιώνων δεν επιτεύχθηκαν  δύο καίρια σημεία, κατά την γνώμη μου: να αποτυπωθούν τα βαθιά αίτια που οδήγησαν την χώρα στο σημερινό αδιέξοδο και να μην τραφεί περαιτέρω το «αυγό του φιδιού». 

Το ερώτημα που γεννάται είναι: πόσο μπορεί να αντέξει μία κυβέρνηση «προγραμματικής ανοχής», ενώ η κοινωνία ετοιμάζεται να αναμετρηθεί σε διλήμματα που θυμίζουν Βάρκιζα και Ιουλιανά;

Περί «προγραμματικής ανοχής» ο λόγος στο επόμενο άρθρο..

MEGA & πολιτικη αναλυση. Μια σχεση λατρειας στη χθεσινη «Ανατροπη»

Από την χθεσινή «Ανατροπή» δεν περίμενε κανείς να ακούσει τίποτα καινούργιο. Ειδικά αν λάβει κανείς υπόψιν του καλεσμένους του κ. Πρετεντέρη στην εκπομπή. Τον «νεοκεντροδεξιό» Βορίδη, την συνάδελφο – ελέω master – Ρ.Δούρου, τον Α.Λοβέρδο και τον Μπίστη.

Ο κύριος λόγος, λοιπόν, για να «νυχτώσει» κανείς χθες στο βράδυ ήταν η τελευταία μεγάλη δημοσκόπηση της GPO. Όντως μεγάλη γιατί τα 1600 άτομα είναι ευρή δείγμα και σε διάρκεια(!) ξεκίνησαν την Παρασκευή (25/5) κάναμε διάλειμμα (μεσολαβεί Σ-Κ και ο νοών νοείτω|)  και μετά Δευτέρα και Τρίτη(!!! το πρωί έπαιρναν τηλέφωνα και το βράδυ την παρουσίαζαν, κατακαημένη Πολιτική Επιστήμη τι σου είναι το μεροκάματο).

Και όπως παρακολουθούσα με ενδιαφέρον τη συζήτηση, τσατιζόμουν & συμφωνούσα όπως ο οποιοσδήποτε τηλεθεατής, «έσκασε» μπροστά μου η εξαπάτηση του υποσυνείδητου:

Image

Για να προκαταβάλλω την πρώτη εντύπωση του αναγνώστη το παραπάνω είναι PrtScreen από το Mega Γεγονότα, και είναι η επόμενη καρτέλα που έπεσε μετά το μπανάλ ερώτημα του «Καταλληλότερου» (το δώρο στον Βαγγέλη που έχει τα κάτω του.. Μην ξαφνιαστείτε αν το ερώτημα που θα παίζει από Σεπτέμβρη στα γκάλοπ είναι του καταλληλότερος Βενιζέλος-Σαμαράς). Παρουσιάστηκε χθες δηλαδή, αλλά «παίζει» στα Δελτία Ειδήσεων σήμερα με κλασικές τεχνικές μάρκετινγκ: Μία τεράστια χρυσαφένια ράβδος λέει ότι η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αντισυστημική αλλά το βαφτίζει στο «εώς τώρα πολιτικό σύστημα» και τίτλο αυτής –καμία σχέση με την ερώτηση– «άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ»! Δηλαδή αφού ρώτησαν τον Νεοδημοκράτη ή τον Πασόκο  ή τον Χρυσαυγίτη ή τον Καμμένο τι θα ψηφίσει στις εκλογές, ποιος την έχει πιο «καταλληλότερη» κ.α του λένε γιατί ψήφισαν οι άλλοι τον Αλέξη; … και του απάντησαν γιατί «…είναι απογοητευμένοι»

Απλά μαθηματικά (με βάση την πρόθεση ψήφου στην ίδια έρευνα)

Image + Image + Image + Image+Image= 53.1% voila! χωρίς να συνυπολογίζουμε τους κολλημένους ΚΚΕδες (για τους αγαπημένους τους ρεφορμιστές), ούτε τους μετριοπαθείς & ανανεωτικούς του Κουβέλη ή την αδιευκρίνιστη ψήφο. Ουσία μήδεν. Ο ερευνητής απέδειξε το αυτονόητο.

Το αντισυστημικό υπονοούμενο ακολουθεί αμέσως μετά!

Image

Φυσικά επειδή το δείγμα  είναι το ίδιο άλλαξε λίγο η ερώτηση και γνωρίζοντας την ψυχολογία του ερωτώμενου προκαλούμε την αυθόρμητη και αυτονόητη απάντηση: ώστε στο συμπέρασμα παντρεύτηκε η «κοινή λογική» που θέλει τους εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους της Χ.Α να μην είναι Μαύρα Μπλουζάκια και χρήστες κρεατίνης, με την γνώμη των μη ψηφορόφων του ΣΥΡΙΖΑ για το ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ!

Περί δημοκοπικών ερωτήσεων & δυνατών απαντήσεων, ορμώμενος, δείτε το παρακάτω :

Image

Δημοσιογραφάρες μου!

Ναι, τώρα πείστηκε και ο φαντάρος σε κανένα ξεχασμένο ΚΨΜ του Έβρου όταν έπεσε το μάτι του στο δελτίο ειδήσεων, που μόλις γύρισε από τη σκοπιά στην οποία φαντασιωνόταν χαϊδεύοντας το G-3 του την εκλογική άδεια, ότι ο Συνασπισμός είναι  μειοψηφία..

Παραπάνω από 1 στους 3 απάντησαν το προφανές(για το τι είχαν στον μυαλό τους):

«Αντί να είμαι σε καμιά παραλία Κυριακή κατακαλόκαιρο με κουβαλήσατε στο χωριό να ξαναψηφίσω και να έχουμε κυβέρνηση», που ερμηνεύεται εάν είσαι οπαδός του ΔΟΛ, ότι «δεν ήθελε το κωλόπαιδο ο Τσίπρας να κάνει κυβέρνηση με τον Σαμαρά» που πήγαινε για αυτοδυναμία – λέω εγώ...

Όσο για Την διασφάλιση του Ευρώ.

Ποσοστό που προκύπτει αν κάνουμε πάλι την πρόσθεση σαν παραπάνω (ΝΔ + ΔΞ/ΔΡ)… Πόσο μας κάνει;

Και προσοχή!

Όλα αυτά στην τελευταία μεγάλη δημοσκόπηση πριν τις εκλογές*.

*Είναι προφανές ότι η Πολιτική Ανάλυση, όπως παραπάνω, μπορεί να υπηρετεί παράλληλα και αλλότριους μεροληπτικούς στόχους. Εντούτοις, είναι τραγικό να παύει η επιστημονική βάση της προεκλογικές δημόσιας συζήτησης και μάλιστα και 2 ολόκληρες εβδομάδες πριν τις εκλογές. Αφενός, είναι σαν να απαγορεύεις σε έναν διεθνολόγο να τοποθετείται δημοσίως πριν π.χ την επερχόμενη Ευρωπαϊκή Σύνοδο, αφετέρου κόβεις του μεροκάματο και πιθανή εργασιακή & ερευνητική εμπειρία από έναν συνάδελφο. Είναι πράξη φοβική απέναντι στον διάλογο και δρα πολλαπλασιαστικά υπέρ της παραπληροφόρησης.

Περαιτέρω σχόλια για την χθεσινή συζήτηση αργότερα..

Περι Τσιπροφοβιας

Τον τελευταίο καιρό συμβαίνουν -αδιαμφισβήτητα- δύο τινά:

α) Επέστρεψε παντού η πολιτική συζήτηση. Όχι μόνο στα καφενεία αλλά και στις «καφετέριες», όχι μόνον στα πολιτικά στέκια των φοιτιτικών παρατάξεων αλλά και σε κάθε χώρο κοινωνικής όσμωσης. Ακούς συζητήσεις περί πολιτικής παντού

β) Το «κοινωνικό συμβόλαιο» του μεταπολιτευτικού δικομματισμού βασιζόταν στην εξυπηρέτηση της «προστατευτικής» ευημερίας της ελληνικής κοινωνίας. Όταν οι άτυπες φοροελαφρύνσεις, το «βόλεμα» στο δημόσιο, η αίσθηση της συννενοημένης παραβατικότητας έπαψε να ισχύει, το συμβόλαιο καταγγέλθηκε!

Οι δύο παραπάνω θεωρήσεις υποδεικνύουν την, μεν, αδυναμία του Νέας Δημοκρατίας για να πείσει το δίλλημα, που η ίδια έχει θέσει, για την ευρωπαϊκή πορείας της χώρας και την , δε, αδυναμία της να συγκεντρώσει την «πολυκατοικία» με «διαχειρηστή» τής τον Αντ. Σαμαρά

Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ – με frontman τον Αλέξη – μιλούσε και μιλάει πολιτικά. Δεν γνωρίζω ούτε μπορώ να στηρίξω αν αυτή η παρουσία είναι κατεύθυνση του κομματικού επιτελείου ή οδηγήθηκε από την πολιτική έξις του χώρου, εφομρμούμενος, ο τελευταίος, από το βαθύ και πλούσιο ιδεολογικό υπόβαθρο που διαθέτει στην ακαδημαϊκή κοινότητα της χώρας. Η αντιπρόταση στο παρωχημένο δικομματικό σκηνικό είχε βαθιά πολιτικά νοήματα μεταστροφής της κοινωνικής αναπαραγωγής σε νέο μοντέλο.  Στις πολιτικές συζητήσεις – που αναφορά τους έγινε παραπάνω – αυτή η αντιπρόταση είχε να ανταγωνιστεί τα «πυροτεχνήματα» πατριοφροσύνης με εκκλησιαστικό φόντο του Αντ. Σαμαρά και την ιδεολογική γύμνια του Πα.Σο.Κ που ακόμα κουβαλάει το «Λεφτά υπάρχουν».

Ναι, ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ δεν είχε την πολιτική φθορά της εξουσίας.

Ναι, >>   >>  >> προπαγανδίζει ιδέες που στην παρούσα φάση είναι ανεφάρμοστες και, ίσως, επικίνδυνες.

Ναι, >>  >>  >> κέρδισε με την «εγγυητική» θέση του περί κοινωνικού κράτους που τα δύο μεγάλα κόμματα ανέθρεψαν ως «λογική» στην κοινωνία, την αγορά και το εκλογικό σώμα.

Όμως τα παραπάνω ανήκουν σε άλλο πεδίο αναφοράς (π.χ στην κριτική για την σοσιαλδημοκρατία) και δεν αποτελούν χθεσινή ανακάλυψη ούτε στην δημόσια συζήτηση ούτε στις θέσεις του Συνασπισμού.

Εντούτοις, Πα.Σο.Κ και Ν.Δ «ανακάλυψαν την Αμερική» στις 7 Μαϊου. Μπροστά στη θέα του 16άρη% Αλέξη έθεσαν διλλήματα και ευθύνες με σκοπό να βλάψουν μία πολιτική παράταξη με εκλογική δυναμική μοναδική και για την ίδια, αλλά και για την ελληνική μεταπολιτευτική ιστορία: Ο Σαμαράς αναρωτήθηκε μπροστά στις κάμερες : «Που το πάει ο Τσίπρας;» και δεν βρέθηκε ένας ελληνοχριστιανός να του απαντήσει το αυτονόητο: «ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ συγκυβέρνηση; Αυτή είναι η θέση σας;». Προσπάθησε να παίξει τον σκύλο με τη γάτα και κατέληξε να κυνηγάει φαντάσματα! Στελέχη της ρεφορμίζουσας αριστεράς πήραν τηλεοπτικό χρόνο και με «υποδοχή» το ανέφικτο επιχείρημα της σύμπραξης της «Συντηρητικής Δεξίας-Γνήσιας Αριστεράς» ξεγύμνωναν τους βουλευτές της μη πρότασης. Αυτοανακήρυξε το ΣΥΡΙΖΑ σε ΠΑΣΟΚ του ’81 -χωρίς να θεωρώ ορθή μία τέτοια ιστορική αντιπαραβολή – και το όρισε ως τον νέο πόλο της εκλογικής μάχης του Ιούνη.

Έτσι φτάσαμε στις τελευταίες δημοσκοπήσεις (π.χ): http://www.newsbomb.gr/ekloges-2012/dimoskophseis/story/137046/ntermpi-metaxy-nd-kai-syriza-deihnoyn-oi-dimoskopiseis

Στην ίδια προβληματική κινείται και το δίλλημα ευρώ ή δραχμή. Ο Συνασπισμός έχει ψηφίσει το Μάαστριχ και αργά ή γρήγορα θα περιόριζε τις «φωνές» αντιευρωπαϊσμού στις ελάσσονες συνιστώσες του. Δεδομένου του πολιτικού χρόνου μέχρι τις εκλογές και της αναμενόμενης  εμμονής στο ευρωπαϊκό προφίλ χωρίς πολιτική ουσία από πλευράς ΝΔ, το εκλογικό ταβάνι του «κακού παιδιού» του συστήματος θα το ψηλώνει η τελευταία.

Υ.Γ  Την ώρα που συπληρώνονται οι τελευταίες γραμμές από τον υποφαινόμενο, εκτίθενται στους «Πρωταγωνιστές» του Στ.Θεοδωράκη του παραπάνω λόγου το αληθές.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. After you read this, you should delete and write your own post, with a new title above. Or hit Add New on the left (of the admin dashboard) to start a fresh post.

Here are some suggestions for your first post.

  1. You can find new ideas for what to blog about by reading the Daily Post.
  2. Add PressThis to your browser. It creates a new blog post for you about any interesting  page you read on the web.
  3. Make some changes to this page, and then hit preview on the right. You can always preview any post or edit it before you share it to the world.